ความเป็นมาและความสำคัญของปัญหา
จากการสังเกตของผู้วิจัยในการลงเรียนเทเบิลเทนนิสของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 นักเรียนใน
ระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 ประมาณร้อยละ 30 มีนักเรียนตีเทเบิลเทนนิสด้วยลูกหลังมือไม่ได้ ร้อยละ 70 มีการพัฒนาดี
จากปัญหาที่พบครูผู้สอนจึงได้ปรับกิจกรรมการสอนของนักเรียนกลุ่มนี้โดยเน้นการปฏิบัติแบบฝึก
อย่างง่ายๆ และค่อย ๆ ปฏิบัติแบบยาก ทบทวนปฏิบัติสม่ำเสมอเน้นความปลอดภัยของนักเรียนเป็นสำคัญถึงขั้นทดสอบปฏิบัติเพื่อให้เท่าเทียมกับเพื่อนนักเรียนร่วมกัน

วัตถุประสงค์ของการวิจัย
เพื่อแก้ปัญหาการเดาะเทเบิลเทนนิสหน้ามือและหลังมือของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1
และเป็นการส่งเสริมพัฒนาการทางด้านร่างกาย อารมณ์ จิตใจ สังคม และสติปัญญา สำหรับนักเรียนที่มีความ
ชำนาญมากขึ้น

ประโยชน์ที่คาดว่าจะได้รับ
1. ได้โปรแกรมการฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือของกีฬาเทเบิลเทนนิส สำหรับนักเรียน
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนทุ่งศรีอุดม
2. ทราบผลและความแตกต่างของกลุ่มตัวอย่างที่ใช้โปรแกรมฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือ ก่อนและหลังการใช้โปรแกรมฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น
3. เพื่อเป็นแนวทางสำหรับผู้ที่สนใจที่จะศึกษาเกี่ยวกับการสร้างโปรแกรมฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิส

ขอบเขตของการวิจัย
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง เพื่อศึกษาผลการฝึกการเดาะลูกหน้ามือ ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น โดยการวิจัยใช้กลุ่มตัวอย่าง และตัวแปรที่เกี่ยวข้อง ดังต่อไปนี้
1. กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาวิจัยในครั้งนี้ เป็นนักเรียนหญิงชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนโรงเรียนทุ่งศรีอุดม ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 15 คน ที่มีคะแนนต่ำสุดในทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิส
2. ผู้วิจัยสร้างโปรแกรมฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือของกีฬาเทเบิลเทนนิสสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนทุ่งศรีอุดม ประกอบด้วย แบบฝึก 2 แบบฝึก
3. ตัวแปรที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่
1) ตัวแปรต้น (Independent valable) โปรแกรมฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือ
ที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น
2) ตัวแปรตาม (Dependent valable) ผลสัมฤทธิ์ของทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิส โดยใช้แบบทดสอบทักษะเทเบิลเทนนิสของ สรินยา แซ่ก๊วย ประกอบด้วย 2 รายการคือ 1. แบบทดสอบทักษะการเดาะโฟร์แฮนด์ 2. แบบทดสอบทักษะการเดาะแบคแฮนด์

1. การวิจัยในครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือ และหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิสสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนทุ่งศรีอุดม กลุ่มเป้าหมายที่ใช้ในการวิจัยคือ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โรงเรียนทุ่งศรีอุดม ในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2568 จำนวน 15 คน ทำการฝึกตามโปรแกรมการฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือที่ ผู้วิจัยสร้างขึ้น ก่อนการฝึกผู้วิจัยได้ให้กลุ่มเป้าหมายทดสอบ (Pre-test) ทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิส โดยใช้แบบทดสอบทักษะเทเบิลเทนนิสของ สรินยา แซ่ก๊วย ประกอบด้วย 2 รายการคือ แบบทดสอบทักษะการเดาะโฟร์แฮนด์และทักษะการเดาะแบคแฮนด์ จากนั้นได้ให้กลุ่มเป้าหมายทำการฝึกตาม โปรแกรมการฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือที่ผู้วิจัยสร้างขึ้น เป็นเวลา 8 สัปดาห์ๆ ละ 3 วัน วันพุธ - ศุกร์ ระหว่างเวลา 15.30 - 16.30 น. หลังจากครบ 8 สัปดาห์แล้วจะทำการทดสอบหลังการฝึก (Post-test) โดยใช้แบบทดสอบชุดเดียวกันกับก่อนการฝึก ผลการวิจัยสรุปได้ดังนี้ 1. ทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิส ของผู้เข้ารับการฝึกดีขึ้นเป็นลำดับ หลังจากได้ทำการฝึกเป็นเวลา 8 สัปดาห์ ๆ ละ 3 วัน 2. คะแนนของผลการทดสอบทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิส ภายหลังการฝึกตามแบบฝึกที่กำหนดให้สูงขึ้นกว่าก่อนได้รับการฝึก โปรแกรมฝึกทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือในกีฬาเทเบิลเทนนิส ที่ผู้วิจัยได้สร้างขึ้นมานี้ มีความมุ่ง หมายที่จะศึกษาการเปลี่ยนแปลงทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลังมือของกีฬาเทเบิลเทนนิสสำหรับนักเรียน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1/1 โรงเรียนทุ่งศรีอุดม ที่เข้ารับการฝึก ผลปรากฏว่า ทักษะการเดาะลูกหน้ามือและหลัง มือของผู้เข้ารับการฝึก ได้มีการเปลี่ยนแปลงและพัฒนาดีขึ้นเป็นลำดับ มีแนวโน้มในเชิงเส้นตรง ดูได้จากผลการ ทดสอบก่อนการฝึก (Pre-test) และหลังการฝึก (Post-test) โดยใช้แบบทดสอบซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ผู้วิจัย ได้ตั้งไว้ ทั้งนี้เป็นไปตามหลักของการฝึกที่ว่า “ทักษะจะเกิดขึ้นได้ย่อมขึ้นอยู่กับปริมาณงานที่ทำกับการกระทำซ้ำ กันบ่อย ๆ (Repition) และความตั้งใจในการฝึกซ้อม (Contration)”

งานวิจัยนี้อยู่บนพื้นฐานของแนวคิดการเรียนรู้ของเดวิส เพื่อส่งเสริมทักษะการตีลูกเทบิลเทนนิสของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนทุ่งศรีอุดม

1. เพื่อพัฒนาร่างกายและสมองในการตีลูกเทเบิลเทนนิสหน้ามือและหลังมือ
2. เพื่อการเรียนรู้ที่น่าสนใจ และท้าทาย ในการตีลูกเทบิลเทนนิสแบบเคลื่อนไหวและมีสิ่งกีดขวาง
3. เพื่อมีพัฒนาประสานงานระหว่างมือและตา ความคล่องแคล่วว่องไว สมาธิ ความจำ และไหวพริบใน
การตีลูกเทเบิลเทนนิส

1.การสนับสนุนจากผู้บริหาร: การให้ความสำคัญและสนับสนุนทรัพยากรที่จำเป็น
2.ความร่วมมือจากครู: การมีส่วนร่วมในการออกแบบและนำนวัตกรรมไปใช้
3.การมีส่วนร่วมของนักเรียน: ความกระตือรือร้นและความสนใจของนักเรียนในการทำกิจกรรม
4.การเชื่อมโยงกับชุมชน: การนำภูมิปัญญาหรือบุคลากรในท้องถิ่นมาเป็นส่วนหนึ่งของการเรียนรู้

1. ด้านความรู้ นักเรียนมีความเข้าใจการตีลูกเทเบิลเทนนิส
2.ด้านทัศนคติ นักเรียนมีเจตคติที่ดีต่อการการเล่นกีฬาเทเบิลเทนนิส
3. ด้านทักษะ นักเรียนมีความสามารถในการตีลูกเทเบิลเทนนิส